Hightech bouwprojecten Nieuws

Vijf juridische kwesties die je moet overwegen voordat je start aan een Datacenter-bouwproject

Datacenters zijn belangrijke gebouwen en alle stadia van hun leven worden gekenmerkt door zorgvuldige beoordeling en risicopreventie (of -vermindering). Daarom zal elke beslissing in verband met de locatie, het ontwerp en de bouw ondersteund worden door juridisch advies. In dit artikel gaan we kort in op enkele van de belangrijkste juridische kwesties, waaronder:

  • Een project aankopen
  • Lokaal landgebruik, titels en voorwaarden
  • Energieverbruik en efficiëntie
  • Gegevensoverdracht en soevereiniteit
  • Aandacht voor de specifieke wettelijke vereisten van verschillende soorten bedrijfsgegevens

 

  1. Aankoop

Aangezien klantenbedrijven steeds vaker betere interne expertise ontwikkelen en omdat sommigen op zoek zijn naar meer flexibiliteit en een echtere “samenwerking” dan gewoonlijk het geval is met het vaker gebruikte ontwerp-bied-bouwmodel, is het conractuele kader veranderd tegenover vroeger. Dit laatstgenoemde model geeft de klanten de mogelijkheid om controle over het project te behouden, terwijl de scheiding van verantwoordelijkheden tussen leveranciers zorgt voor een mate van goedkeuring en kwaliteitscontrole tijdens het proces. Deze manier van aanschaffen legt de nadruk op de klant om het proces te beheren en historisch gezien is dit proces binnen de bouwsector beladen met contractvariaties en budgetvariaties wanneer zaken van de ene naar de andere fase worden doorgegeven. Hoewel het logisch is om te denken dat het gebruik van één leverancier aan de aanbodzijde de kansen op revisies in de plannen kan verkleinen, verkleint het ook de kans om verschillende perspectieven toe te voegen doorheen het proces. Als je dit een stap verder neemt, zal het aanschaffen van een datacenterontwikkelaar het bouwproces externaliseren. De juridische implicaties van deze verschillende benaderingen moeten in overweging worden genomen, samen met de behoeften en de projectbeheermogelijkheden van de opdrachtgevende organisatie.

 

  1. Titels en voorwaarden

Juridische overwegingen in de planningsfase van een datacenter hebben invloed op de rest van haar bestaan. Bijvoorbeeld: als het doel is om een Tier IV-datacenter aan te bieden, dan moet er op voorhand een formele en bindende overeenkomst zijn met lokale nutsbedrijven om de levering van voldoende energie mogelijk te maken. Hoewel de regels voor een commerciële eigendom al langer in de wet zijn vastgelegd, moeten ze toch zorgvuldig bekeken worden in het licht van het doel van het datacenter. Een datacenter dat cloud- of andere services aanbiedt, is dan weer iets helemaal anders dan een colocatiefaciliteit waar klanten mogelijk fysiek toegang moeten hebben tot hun IT-services. Toegestaan gebruik zal afhangen van de eigenaar van de grond; de inhoud van de titel; het het of het een nieuw gebouw of een herbestemd gebouw is; de aard van de lease-, licentie- of beheersovereenkomst; de specifieke bepaling van het gebruik van de ruimte en uitrusting (inclusief de “grijze” ruimte) en diensten op de site (energie, enzovoort).

Tot zover de theorie, laten we eens een kijkje nemen naar de praktijk. Een goed voorbeeld is Tseung Kwan O Industrial Estate, dat gerund wordt  door Hong Kong Science and Technology Parks door middel van leasing door de overheid. Hierdoor kan je bijvoorbeeld niet onderverhuren. Deze constructie zorgt voor een heel aantal potentiële problemen voor faciliteiten die daar aanwezig zijn. Deze bepaling gaat terug tot voor het datacenter-tijdperk, toen de site nog “gemeenschapelijke grond” was. Het was eigendom van de overheid, maar bedoeld voor de burgers van Hong Kong. Daarom mocht de grond niet onderverhuurd worden om winst te maken. Er bestaan tientallen datacenters die gehuurd worden door meerdere partijen op de site. Over de vraag of ze het verbod breken, wordt al jarenlang gedebatteerd. Het uitgangspunt van dit debat is de vraag of datacenters diensten leveren in plaats van dat ze het materiaal of de ruimte doorverhuren. Ook over de toegang tot de gebouwen wordt druk gediscussieerd. De uitbater van het colocatiecentrum (waar dus verschillende klanten hun eigen servers, netwerk en gegevens huizen) mag technisch gezien de toegang tot het datacenter niet aan een derde toevertrouwen. Dit is geen unieke situatie, er zijn nog andere lokale juridische eigenaardigheden zijn in andere steden waar datacenters zich bevinden. Maar het illustreert wel dat dubbelzinnigheid bestaat in de juridische status van datacenters.

 

  1. Energieverbruik en efficiëntie

Er is nood aan duidelijkheid over de mate waarin datacenters zullen worden gereguleerd om het energieverbruik en de ecologische voetafdruk te verminderen. Aangezien gebouwen die aanzienlijk meer energie verbruiken dan commerciële kantoorruimtes, kunnen datacenters onder de wetgeving vallen die is ontworpen om het energieverbruik te verminderen. Een  oplossing is dat er specifieke energiebesparende stappen worden gezet in het ontwerp en het gebruik van het datacenter om boetes voor ‘overmatig energieverbruik’ te vermijden. Krantenkoppen waarin wordt vermeld dat datacenters tegen 2015 1/5 van de energie in de wereld zullen verbruiken (of zelfs alles tegen 2014) maken duidelijk waarom datacenters momenteel zo geviseerd worden. De ambitieuze beloften van de EU en andere wereldmarkten om iets te doen aan de klimaatveranderingen zullen waarschijnlijk extra druk uitoefenen op regeringen om dwingende maatregelen op te leggen over een vermindering in energieverbruik en uitstoot van koolstof.

Energy consumption

In de meeste markten waar datacenters zich bevinden, is er al gesproken over een wetgeving om het energieverbruik van datacenters te controleren. Dit brengt een aantal ethische vragen met zich mee: moet een groot, maar energie-efficiënt datacenter worden beboet voor een kleiner, energie-inefficiënt datacenter? Als een bedrijf haar ecologische voetafdruk wilt verkleinen, kan het dan haar eigen faciliteiten sluiten en de voetafdruk doorgeven aan een colocatie-aanbieder? Wat moet de balans zijn tussen stimulans en straf, onderricht en wetgeving, vrijwillig en verplicht? Juridisch advies zal in deze situaties waarschijnlijk de vorm aannemen van scenario planning.

 

  1. Gegevensoverdracht en soevereiniteit

De juridische overwegingen over data bij het selecteren van een locatie voor het datacentre zijn de laatste jaren komplexer geworden, aangezien het vaak om een network gaat dat over de landsgrenzen heen loopt. Het groeiende gebruik van cloudservices en virtuele omgevingen maken het linken van data aan een specifieke fysieke locatie steeds moeilijker. Safe Harbor was een juridisch kader dat in 2000 opgezet werd tussen de EU en de Amerikaanse regering. In deze overeenkomst hebben ze de beginselen vastgelegd waarmee bedrijven gegevens van EU-burgers naar de VS kunnen overbrengen, rekening houdend met de EU-wetgeving inzake gegevensbescherming. Het akkoord werd in 2005 nietig verklaard door het Europese Hof van Justitie, op basis van de klachten van een Oostenrijkse actievoerder die de onschendbaarheid van zijn eigen gegevens op Facebook betwistte (die binnen de EU bewaard werden). Een van de belangrijkste lessen uit het vervallen van het Safe Harbor-akkoord was dat wetgeving niet effectief is als ze de technologieën die gegevens opslaan, verwerken en overdragen niet kunnen tegenhouden.

Naarmate meer landen gegevenssoevereiniteit introduceren, kunnen juridische kwesties aowel betrekking hebben tot waar de gegevens vandaan komen en naartoe gaan, als waar de gebouwen zich bevinden die de gegevens opslaan. De Safe Harbor-uitspraak heeft aangetoond dat gegevenssoevereiniteit een gebied is dat vatbaar is voor plotselinge en ingrijpende veranderingen. Dit maakt databehandeling een wettelijke prioriteit. Als je de nieuwe Europese General Data Protection regulations (GDPR) niet naleeft, kan dat leiden tot boetes van 20 miljoen euro of 4% van je globale jaarlijkse omzet. Er is al vaak gefluisterd dat de Europese GDPR-regelgeving een wereldwijde standaard zal worden. Dit is een reactie op een situatie waarin verschillende standaarden de wereldwijde gegevensstroom zullen beïnvloeden.

 

  1. Speciale vereisten

Datacenters met een verschillend doel zullen in de toekomst ook verschillende vereisten hebben. Zo zullen datacenters van ondernemingen worden ontworpen om te voldoen aan regelgeving en klantleveringsvereisten. Servicegegevenscentra die zich op specifieke sectoren richten, houden ook rekening met deze vereisten. In de nasleep van de financiële crisis hebben financiële instellingen standaarden gecreëerd voor elektronische gegevensopslag, beveiliging en analyse. Andere sectoren waar persoonlijke informatie wordt gecreëerd en opgeslagen – gezondheidszorg, sociale diensten, retailtransacties – vereisen faciliteiten en systemen die gegevensheiligheid kunnen handhaven in overeenstemming met wettelijke verantwoordelijkheden en verwachtingen van klanten. Als de architecten van data-soevereiniteit zullen regeringen zelf moeten zorgen dat ze gevoelig zijn voor gegevensbescherming. In een recent voorbeeld heeft het Australische ministerie van Defensie aangekondigd dat het zijn gegevens intern in een datacenter zou terugzetten. Eind 2016 was dit voor 49% in handen van een Chinees consortium.

 

Disclaimer: De informatie in dit artikel is van algemene aard en niemand zou op dergelijke informatie moeten handelen zonder passend professioneel advies en een grondig onderzoek van de specifieke situatie. Noch Enterprise Ireland, noch DCD, noch enige persoon die namens hen optreedt, is verantwoordelijk voor het gebruik van deze informatie.

 

Ontdek meer over de 5 trends die een invloed zullen hebben op het ontwerp en de opbouw van toekomstige datacenters in onze GRATIS whitepaper.

Related Articles

Volg het Ierse voordeel voor de

Vul hieronder uw gegevens in om op de hoogte te blijven van de [sector]-voordelen van Ierland, uitgebreide succesverhalen van klanten te lezen en de perfecte [sector]-partner voor uw bedrijf te vinden.




NU ABONNERENNU ABONNEREN

Thank you

for registering to our newsletter